അരുതു കാട്ടാളാ.....

ഇതളൊന്നു നീർത്തിച്ചിരിക്കുന്നതിൻ മുൻപേ
മുകുളങ്ങളിൽ പുഴുക്കുത്തേറ്റിടുന്നു
പിഞ്ചിളം കിളികൾ തൻ പീലിത്തൂവൽ തുമ്പിൽ
പിടിയിടുന്നേതോ കഴുകനഖമുനകൾ
പൊട്ടിച്ചെറിയുന്ന കെട്ടുകളിൽ രക്ത-
ബന്ധത്തിൻ ചോരത്തുള്ളി തെറിക്കുന്നു
മണ്ണിൽ മാലാഖമാർ ചിറകറ്റു വീഴുന്നു
മേനികൾ ദന്തക്ഷതത്താൽ മുറിയുന്നു
ഒടുവിൽ തൊണ്ടക്കുഴിയിലാഴുന്ന വിരലുകൾ
ഏകിയ ജീവനെ എടുക്കുന്നതിൻ മുൻപേ
തുറിച്ചോരിളം കണ്ണിൽ പതിയുന്ന കാട്ടാള-
രൂപം കിരാതമാം നൃത്തം ചവിട്ടുന്നു
ചലനം നിൽക്കും മുൻപേ വിറയാർന്ന ചുണ്ടുകൾ
അവസാനമായി കേഴുന്ന നാമം കേൾക്കേ
കാറ്റിൽ പറക്കുന്നു, കല്ലിലെഴുതിയ
വാക്യങ്ങൾ ‘പിതാ രക്ഷതി കൌമാരേ..’
വായ്‌പൊത്തി, ചെവിപൊത്തി,യിരുകൺകളും പൊത്തി
മനുവചനഘോഷികൾ പുറംകാട്ടി നിൽക്കുന്നു
കൺപൊത്തും വിരലുകൾക്കിടയിലൂടപ്പോഴും
ശവംതീനിക്കഴുകന്മാർ ചുണ്ടുപിളർത്തുന്നു
മുഖങ്ങളില്ലാത്ത ശരീരരൂപങ്ങൾ
വെറിപൂണ്ടു പെരുകുന്ന വനാന്തരങ്ങളിൽ
‘മാ നിഷാദ’യെന്നലറിക്കരഞ്ഞേതോ
മാമുനീശബ്ദങ്ങൾ മൂർച്ഛിച്ചു വീഴുന്നു
രക്തപങ്കിലപാദപതനധ്വനിയപ്പോഴും
പുച്ഛിച്ചു ‘ന സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യമർഹതി’