Monday, 15 December 2008

മറുമൊഴി കേള്‍ക്കാതെ..

ഊഷരഭൂമികയെ ചൂണ്ടി
അന്നൊരിക്കല്‍ നീ പറഞ്ഞു,
അവയെ പച്ച പുതപ്പിച്ച്
അതിലൂടെ
ഒരു പനംതത്തയായി പാറുമെന്ന്.
അന്നു നീ വീശിയെറിഞ്ഞ
ഒരു പിടി വിത്തുകള്‍
വിളഞ്ഞ്
ഞാനിന്നു നൂറു മേനി കൊയ്യുന്നു,
കണ്ണുനീരായി..


ആകാശപ്പരപ്പ്
എന്റെ കണ്ണുകളിലെന്ന്
ഗഗനനീലിമ നോക്കി
നീ പറഞ്ഞു
ഇന്നു കണ്ണാടിയില്‍
ഞാനെന്റെ കണ്ണുകള്‍ പരിശോധിക്കുന്നു,
നീയതിലെവിടെയാണ്
പറന്നു മറഞ്ഞതെന്ന്..

തിമിരത്താല്‍ മറഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ക്കിപ്പോള്‍
അകക്കാഴ്ചയിലെ ഇരുട്ടേയുള്ളു
ഉള്ളില്‍
പിടയുന്നൊരു ചിറകടിയേയുള്ളു

25 comments:

രാമചന്ദ്രന്‍ വെട്ടിക്കാട്ട്. said...

“തിമിരത്താല്‍ മറഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ക്കിപ്പോള്‍
അകക്കാഴ്ചയിലെ ഇരുട്ടേയുള്ളു
ഉള്ളില്‍
പിടയുന്നൊരു ചിറകടിയേയുള്ളു“

നന്നായിട്ടുണ്ട് ലക്ഷ്മി ചേച്ചീ.

ജയകൃഷ്ണന്‍ കാവാലം said...

അന്നു നീ വീശിയെറിഞ്ഞ
ഒരു പിടി വിത്തുകള്‍
വിളഞ്ഞ്
ഞാനിന്നു നൂറു മേനി കൊയ്യുന്നു,
കണ്ണുനീരായി...

വാക്കുകള്‍ ചിന്തക്കു വഴിമാറുന്നു...

ആശംസകള്‍

ഹരീഷ് തൊടുപുഴ said...

ഊഷരഭൂമികയെ ചൂണ്ടി
അന്നൊരിക്കല്‍ നീ പറഞ്ഞു,
അവയെ പച്ച പുതപ്പിച്ച്
അതിലൂടെ
ഒരു പനംതത്തയായി പാറുമെന്ന്.
അന്നു നീ വീശിയെറിഞ്ഞ
ഒരു പിടി വിത്തുകള്‍
വിളഞ്ഞ്
ഞാനിന്നു നൂറു മേനി കൊയ്യുന്നു,
കണ്ണുനീരായി..

നല്ല കവിത...
കുറേയേറെ അര്‍ത്ഥങ്ങളും....

വികടശിരോമണി said...

സംഭവം കൊള്ളാം,ലക്ഷ്മ്യേട്ത്തീ.
ഈ കണ്ണാടി അപ്പൊ ഒരു വീക്ക്നെസ്സാണല്ലേ?

മാംഗ്‌ said...

ഇതു നന്നായിട്ടുണ്ട്‌ ഒരുപാടുനാളുകൾക്ക്‌ ശേഷം വരികളിലൂടെ ഒരു യാത്രപോകാൻ കഴിഞ്ഞതു ഈ കവിതയിലാണു.

ശ്രീ said...

നന്നായിരിയ്ക്കുന്നു, ലക്ഷ്മീ...

അരുണ്‍ കായംകുളം said...

ചേച്ചിയുടെ വിരലുകള്‍ക്ക് കവിത എഴുതാനും വരയ്ക്കാനും ഒരേ പോലെ കഴിവാണല്ലോ
നന്നായിരിക്കുന്നു

Sarija N S said...

വിഷാദത്തിന്‍റെ ഒരു ചിറകടി ഈ കവിതയിലൂടെ എന്നിലേക്ക് പറന്നു വന്നു

rahim teekay said...

നല്ല വരികള്‍, ലക്ഷ്മീ.

the man to walk with said...

VISHADHAM VIRIYUNNA VARIKAL..
NANNAYI..
BEST WISHES

B Shihab said...

ഊഷരഭൂമികയെ ചൂണ്ടി
അന്നൊരിക്കല്‍ നീ പറഞ്ഞു,
അവയെ പച്ച പുതപ്പിച്ച്
അതിലൂടെ
ഒരു പനംതത്തയായി പാറുമെന്ന്.
അന്നു നീ വീശിയെറിഞ്ഞ
ഒരു പിടി വിത്തുകള്‍
വിളഞ്ഞ്
ഞാനിന്നു നൂറു മേനി കൊയ്യുന്നു,
കണ്ണുനീരായി..


ആകാശപ്പരപ്പ്
എന്റെ കണ്ണുകളിലെന്ന്
ഗഗനനീലിമ നോക്കി
നീ പറഞ്ഞു
ഇന്നു കണ്ണാടിയില്‍
ഞാനെന്റെ കണ്ണുകള്‍ പരിശോധിക്കുന്നു,
നീയതിലെവിടെയാണ്
പറന്നു മറഞ്ഞതെന്ന്..

തിമിരത്താല്‍ മറഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ക്കിപ്പോള്‍
അകക്കാഴ്ചയിലെ ഇരുട്ടേയുള്ളു
ഉള്ളില്‍
പിടയുന്നൊരു ചിറകടിയേയുള്ളു
ലക്ഷ്മി ,നന്നായിട്ടുണ്ട്
ആശംസകള്‍

SreeDeviNair said...

നന്നായിട്ടുണ്ട്...
ആശംസകള്‍.

വരവൂരാൻ said...

ഞാനെന്റെ കണ്ണുകള്‍ പരിശോധിക്കുന്നു,
നീയതിലെവിടെയാണ്
പറന്നു മറഞ്ഞതെന്ന്..
മനോഹരമായിരിക്കുന്നു..

പാവത്താൻ said...

കണ്ണിലെ തിമിരം; അകക്കാഴ്ച്ചയിൽ പോലും നിറയുന്ന ഇരുട്ട്‌;പിടയുന്ന ചിറകടിയും. നൊമ്പരമുണർത്തുന്ന വരികൾ.

ഭൂമിപുത്രി said...

കണ്ണൂനീർ കവിതയായില്ലേ?

നിരക്ഷരന്‍ said...

അഭിപ്രായം ഒന്നും പറയാനരിയില്ലെങ്കിലും എല്ലാ കവിതകളും വന്ന് വായിച്ച് പോകുന്നുണ്ട് . കാലക്രമേണ അഭിപ്രായം പറയാന്‍ ആകുമായിരിക്കും . അല്ലേ ? :) :)

Jithendrakumar/ജിതേന്ദ്രകുമര്‍ said...

പൊള്ളുന്ന കവിത.

Rose Bastin said...

നന്നായിരിക്കുന്നു!
വിഷാദം ചാലിച്ചെഴുതിയ കവിത!!
അഭിനന്ദനങ്ങൾ!!

e- പണ്ടിതന്‍ said...

"ഞാനിന്നു നൂറു മേനി കൊയ്യുന്നു,
കണ്ണുനീരായി"

ഒന്നു കൂടി വിശദീകരിക്കാമോ?

ആശംസകള്‍ ..

Bindhu Unny said...

Touching!

ഓമന said...

നന്നായിരിക്കുന്നു ലക്ഷ്മി അഭിനന്ദനങ്ങള്‍

Manjiyil said...

ഉള്‍ കാഴ്ചയിലെ ഇരുട്ടെന്ന വിശേഷണത്തെ;
നമ്പ്യാരുടെ ശൈലി കടമേടുത്ത്‌ പറഞ്ഞാല്‍ '
പഞ്ചസാരയുടെ കൈപ്പ്‌' എന്നാണ്‌.

സു | Su said...

മറഞ്ഞെന്ന് കരുതാതെ മനസ്സിലൊളിപ്പിച്ചെന്ന് കരുതിയാൽ മതി.

നന്നായിട്ടുണ്ട്.

ദൈവം said...

ഹോ!

പാര്‍ത്ഥന്‍ said...

നീർമണികളായാലും ചിരിമണികളായാലും കൊയ്തെടുക്കണം. അതിന് അകക്കണ്ണിലെ വെളിച്ചം കെടാതിരിക്കട്ടെ.