Tuesday, 6 May 2008

എന്തേ..

ഒരു നിറപൂര്‍ണ്ണിമ നെഞ്ചിലൊതുക്കിയ
നിലാവാനമെന്തേ കറുത്തുപോയ്, ദൂരെയാ
താരകച്ചിരിയിലൊളിപ്പിച്ച വൈഡൂര്യ-
രത്നപ്രഭയുമണഞ്ഞു പോയ്, കാണാത്ത
കണ്‍കളിലെനിക്കായ് കരുതിയ സ്വപ്നത്തിന്‍
പൂവുകള്‍ വിടരാതെ കരിഞ്ഞു പോയ,റ്റത്തെ
പാതവളവോരം ചെന്നെത്തും കണ്‍കളൊരു
കാണാച്ചങ്ങലയില്‍ കുടുങ്ങിപ്പോയ്

ഏതോ സൌഹൃദസത്രങ്ങളില്‍, ഏക-
മിനിയുള്ള യാത്രയെന്നോര്‍ക്കാതെ,യറിയാതെ
മനസ്സു പങ്കിട്ടോര്‍ നാം; പിരിയുന്ന നേരത്തു
നിനക്കയേകാനുള്ളോരെന്‍ കണ്ണീര്‍ പൂക്കള്‍ തന്‍
ഭാരമധികമെന്നോര്‍ത്തിട്ടൊ; അകലുമ്പോള്‍
പറയേണ്ട യാത്രാമൊഴികളെ നിന്റെ
നിഘണ്ടുവില്‍ തേടി കാണാതെ തളര്‍ന്നിട്ടോ
എന്തേ ഞാനുറങ്ങുന്ന നേരത്തു മാറാപ്പും
മുറുക്കി നീ പോയി മറഞ്ഞു; ഇന്നെന്‍ പാര്‍ശ്വേ
നീയുറങ്ങിയൊരാ തല്‍പ്പച്ചുളിവുകളില്‍
നീ മറന്നു വച്ചു പോയൊരാ മൊഴിമുത്തില്‍
നിന്‍ ജീവല്‍ത്തുടിപ്പു തേടുന്നു; നീ പോകേ
നിന്‍ പാദപതനങ്ങള്‍ നെഞ്ചേറ്റിയ പാതയില്‍
ഇടറുന്ന ചുവടുമായ്, എന്തിനെന്നറിയാതെ
വായുവില്‍ തുഴയുന്ന കൈകളോടൊരു കുഞ്ഞു-
പൈതലായ് മനസ്സു തേങ്ങുന്നു; വിരല്‍ത്തുമ്പു
പിടിച്ചു ചുവടു വയ്പ്പിക്കുമൊരു കരത്തിന്റെ
കരുതലിന്‍ നേരു തേടുന്നു; നനുനനെ
ഓര്‍മ്മകളൊരു മഴയായ് പെയ്യും പാതയില്‍
ഒറ്റയ്ക്കു ഞാന്‍ നനയുന്നു; കുട ചൂടിക്കും
മനസ്സിന്റെ ചൂടു തേടുന്നു; ഈ വഴിയോര-
ത്തെന്നും ഞാന്‍ നിന്നെ തേടുന്നു